Και δεν μιλάω για χρήματα…

Πάντα ήθελα να πετάξω. Όταν ήμουνα μικρή είδα στον ύπνο μου ότι σήκωσα τα χέρια μου ψηλά και πέταξα. Τόσο απλά. Την επόμενη μέρα στο σχολείο έκανα το ίδιο για να δω αν θα πετύχει. Μπορεί να μην πέταξα στην πραγματικότητα, αλλά ακόμα θυμάμαι αυτή την αίσθηση της ελευθερίας. Μεγάλη λέξη η “Ελευθερία”. Λίγοι την εκτιμούν και την κατανοούν όμως. Σκέφτομαι λοιπόν εκείνο το παιδικό μου όνειρο και αναπολώ εκείνες τις στιγμές που δεν ήξερα ότι πρέπει να βάζω όρια στα όνειρά μου.

Τώρα φοβόμαστε να κάνουμε όνειρα. Μας το απαγορέψανε και αυτό. Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί έχουμε έρθει σε τούτο τον κόσμο. Δεν θα ήθελα να χρησιμοποιήσω την λέξη ‘μάταιο’ για να τον περιγράψω. Πάντα μου αρέσει να σκέφτομαι τη θετική πλευρά των πραγμάτων, γιατί ακόμα πιστεύω ότι μπορώ να “πετάξω”.  Στην ηλικία που είμαι όμως δεν μπορώ παρά να προσπαθώ να βρω το λόγο για τον οποίο… είμαι εδώ. Περίπου για τρία χρόνια ακούω τους γονείς μου να μου λένε και να μου ξαναλένε ότι πρέπει να εξασφαλίσω το μέλλον μου. Μα πως ακριβώς να το κάνω αυτό; Κανείς δεν μου λέει κάτι παραπάνω από το προφανές. Δηλαδή να κάνω αυτό που μέχρι τώρα αρνιόμουν. Να κάθομαι πίσω από ένα γραφείο γιατί κάποιος άλλος το επέλεξε για μένα. Για τα λεφτά. Κάτι σα ρομπότ το έχω στο μυαλό μου αλλά με πτυχίο. Έτσι δεν μας αντιμετωπίζουν άλλωστε;

Επανέρχομαι λοιπόν στα όνειρα, γιατί το κακό την εποχή που ζούμε είναι ότι έχουμε σταματήσει να ονειρευόμαστε. Έχουμε επαναπαυθεί μέσα στη μιζέρια μας και δεν δεχόμαστε τίποτα διαφορετικό. Αν σκεφτόμαστε διαφορετικά δηλαδή υπάρχει και κίνδυνος να μας πούνε ουτοπιστές, ρομαντικούς και μαλάκες. Το έχω ακούσει και εγώ πολλές φορές σε συζητήσεις με φίλες μου. Επειδή όποιος τόλμησε να ακολουθήσει το όνειρό του ίσως τον αποκαλέσουν αφελή και να του πουν ότι θα το βρει μπροστά του. “Πρέπει να δουλέψεις για να πάρεις σύνταξη κάποια στιγμή” είπε ο μπαμπάς μου μια μέρα. Μα να δουλέψω για το μέλλον; Και το παρόν; Το έχουμε ξεχάσει και αυτό. Τώρα ζούμε για το μέλλον σου λέει. «Και κοιμούνται και ξυπνάνε μας χτυπάνε όπου βρουν. Μηχανές που περπατάνε που δεν ξέρουν να ζουν», είχε πει ο Παύλος Σιδηρόπουλος σε ένα από τα τραγούδια του. Γιατί μερικοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει η περίπτωση να ευτυχίσουν, μέσα από τη δουλειά τους.

Εγώ όχι. Πιστεύω ότι αν είναι να δίνεις κάτι από την καθημερινότητά σου, δηλαδή τον χρόνο σου, πρέπει να παίρνεις και εσύ κάτι πίσω. Και δεν μιλάω για χρήματα. Αυτά μας έχουν φτάσει σε αυτό το σημείο! Εγώ λοιπόν συνεχίζω να ονειρεύομαι, να ελπίζω για το μέλλον και να ζω το παρόν. Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον. Άντε, και καλή τύχη μάγκες!

Της Ευτυχίας Κουρούση

Πηγή:http://www.protagon.gr

Posted on 28/04/2011, in ΆΠΟΨΗ, ΓΕΝΙΚΑ and tagged . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: